อยู่โรงเรียนสารสิทธิ๋พิทยาลัย อ.บ้านโป่ง จ.ราชบุรี
จบม.6 ห้อง 3 รุ่น 59 ปี50(15 กุมภาพันธ์ 2551)
เปง"น้องบอล"ที่รักของพ่อแม่ ณ ตำบลเบิกไพร
เปงเพื่อนร่วมก๊วนกับคุณพี่เต้และลูกพี่เวศ
คงเปงเด็กโค่งของโรงเรียนและของห้องมั้ง..555+
คงจะเปงเด็กที่น่ารักของครูอนุบาล..อิอิ
เปงกัปตันทีมฟุตบอลโรงเรียน(ชุดแชมป์ ซาเลเซียน)
จ้าวเหรียญทองมั้ง..อิอิ(ตั้งแต่อยู่โรงเรียนมา..กวาดไปทั้งหมด30เหรียญ)กีฬาสีล่าสุด 4 ทอง อีก 1 เงิน..หุหุ
คงเปงศิษย์เอกของครูโต้งกับครูเก๊และครูกิ่ง..เหอะๆๆ
เปงตัวตลกประจำห้องมั้ง..ผมซี้หม่ำนะจำไว้..
คงจะเปงตุ๊ดประจำห้องมั้ง..(มีจัดบอร์ดห้องทีไร..กูทุกที)
สงสัยคงจะเปงขี้ข้าของเพื่อนๆด้วยแหละ..มีงานทีไรก็ไอ้ร้า.
คงเปงขี้เหล้าในสายตาเพื่อนๆ..เฮ้อ(เจอหน้าเปงชนแก้ว)
และสุดท้ายเร็วๆนี้คงเปงประธานค่ายอาสา ณ อำเภอ สวนผึ้ง
"6/3 Creative Camp 2007"..อิอิ สู้สู้
และท้ายทีสุดก็หวังว่า "นาย วัชระ ละอออ่อน เลขที่ 4" คนนี้คงจะเปงที่รักของเพื่อนๆทุกคนนะ..
**จำไว้กูคนนี้จะไม่มีวันทิ้งเพื่อน..ใครเปงเพื่อนกูถือว่ามึงคนนั้นได้มีคนยอมตายเปงเพื่อนอีกคนแล้ว**
(จำได้ป่าวลูกยิงอำลาสุดสวยของ"นายวัชระ"คนนี้ 21.30น
(กูรักโรงเรียนและเพื่อนๆของกูมาก)ถ้ากูตายไปมึงไม่ต้องไปหากูที่ไหนหรอก..วิญญาณกูอาจนั่งเล่นอยู่ในห้องม.6/3 ไม่ก็นั่งอยู่กับพ่อบอสโกและพี่ดอมินิก..นั่นแหละ
***************************************
วันเกิดกูก็ได้ผ่านมาแล้ว กูก็ยังไม่ได้ขออะไรจากพวกมึงเลยงั้นกูขออะไรจากเพื่อนๆอย่างหนึ่งได้ปะ..กูขอเปง"ค่ายอาสาที่มีความสุขที่สุด ทุกคนมีความเปงน้ำหนึ่งใจเดียวกันและทำงานครั้งสุดท้ายด้วยกันอย่างตั้งใจ ทุกคนได้ลำบากด้วยกันเปงครั้งสุดท้าย ได้หัวเราะ ร้องไห้ ด้วยกันเปงครั้งสุดท้าย"
ถือว่าเปงของขวัญชิ้นสุดท้าย..ที่กูประทับใจที่สุดในชีวิตจากห้อง 6/3และเพื่อนๆที่รักทุกคน..
แค่นี้ชีวิตกูก็มีความสุขที่สุดแล้วในรั้วสารสิทธิ์พิทยาลัย...อะ
**วันเวลาคงไม่ย้อนกลับคืนมาอีกแล้วเพื่อนเอ๋ย..ขอให้เพื่อนๆทุกคนสนุกกับงาน กับเพื่อน กับครู เราคงไม่มีโอกาสอีกแล้วที่จะได้อยู่กันพร้อมหน้าหร้อมตาอย่างนี้..นี้คงเปงของขวัญที่น่าประทับใจไปตลอดชีวิต เปงของขวัญที่เราได้สร้างมาด้วยกัน..ขอให้เพื่อนๆเก็บความทรงจำดีๆไว้นะ.........
ขอบคุณเพื่อนๆมากคราบ..ที่ทำให้ผมรู้จักชีวิตเด็กม.ปลาย
(นาย วัชระ ละอออ่อน เลขที่ 4 ชั้นม.6/3)
โรงเรียนสารสิทธิ์พิทยาลัย

^-^*********************************^-^

^-^อยากให้เพื่อนอ่านข้อความจากปลายปากกาของผมสักหน่อย^-^
วันเวลาช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว...เวลานั่งคิดทีไรก็ใจหายอยู่เหมือนกัน..เพื่อนๆเคยนั่งคิดเสียดายกันบ้างไหมว่า ช่วงเวลาที่เรามีความสุขที่สุด มีเพื่อนที่ดีที่สุด มีครูที่ดีที่สุดและโรงเรียนที่ดีที่สุด แต่กว่าเราจะนึกถึงสื่งนี้ได้มันก็สายไปเสียแล้ว กว่าจะคิดได้ก็เป็นวันสุดท้ายที่ปิดภาคเรียนซะแล้ว การสอบได้ผ่านไปหลายครั้งหลายครา คะแนนที่ได้มาต้องเสียเหงื่อเสียเวลาไปเท่าไร เราได้ร่วมเดินทางกัน..จนมาถึงสุดปลายทางที่เราต้องแยกจากกัน อุปสรรคต่างๆเราร่วมกันฟันฝ่า มีทั้งรอยยิ้มปนกับน้ำตา มีเสียงหัวเราะและร้องไห้ปะปนกันไป แต่ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างได้จบลงแล้ว..โรงอาหารที่ต้องเบียดแย่งกันซื้อข้าว เหลือเป็นเพียงแค่ความทรงจำ บรรยากาศภายในห้องเหลือแต่ความเงียบสงบ ไม้กวาดที่ผ่านศึกหนักมาตลอดทั้งปี..ตอนนี้ได้หยุดนิ่งเพียงแต่รอคอยให้คนรุ่นต่อไปมาจับมัน ลูกบอลซึ่งเป็นลูกกลมๆที่กลิ้งไปไม่มีวันหยุดตลอดระยะเวลา 1 ปีเต็มบัดนี้ได้หยุดและก็นิ่งอยู่กับที่ ความทรงจำภายในสนามฟุตบอลและห้องเรียนเหลือแต่เพียงอดีตที่เราได้จดจำ เด็กนักเรียนแต่ละคนต่างแยกย้ายไปตามความฝันของตนเอง แต่ยังคงเหลือชายมีหนวดคอยนั่งเฝ้าและติดตาม เด็ก43ชีวิตด้วยความเป็นห่วง เขานั่งมองบรรยากาศภายในห้องด้วยความเหงาอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน จากบรรยากาศที่เคยวุ่นวายและว้าวุ่น..เสียงดังจากลูกบอลที่กระทบข้างกำแพงดังตึงตัง บัดนี้เหลือแต่ความว่างปล่าวและเหลือเพียงแต่ห้อง 6/3 ที่ต้องคอยเก็บอดีตในอนาคตต่อๆไป.........
**จำได้มั้ยวันแรกที่เราได้เจอกัน มันเป็นอะไรที่ยากมากต่อการปรับตัวเพราะต่างคนก็ต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่ในชีวิตเด็กม.ปลาย แต่ทุกอย่างก็ไม่ใช่ว่าจะยุ่งยากไปซะหมด เรามีหญิงร่างอวบนิสัยดี คอยเป็นคนเชื่อมความสัมพันธ์และคอยปัดเป่าอุปสรรคและปัญหา การปรับตัวของเด็กวัยสนุกได้เริ่มขึ้นแล้ว จาก รด.ทุกคนก็ฟันฝ่าอุปสรรคไปได้หมด จนหมดช่วงปิดเทอมก็ยังมีอีกหนึ่งชีวิตที่ยังไปไม่รอด..เหลือทิ้งไว้เพียงแต่ทรงจำดีๆ.............
-ปีที่สองได้เริ่มขึ้น ทุกคนเริ่มเข้าใจกันดี บ้างอาจถึงมองตาก็รู้ใจกันเลยก็ว่าได้ ความแสบได้เริ่มบังเกิดขึ้น การโดดเรียนจึงเริ่มเกิดขึ้นแต่หญิงร่างเล็กก็ไม่อาจทำไรได้เลยนอกจาก...ตัดคะแนน ผ่านไปครึ่งทางของปีที่ 2 เราก็ได้สมาชิกเพิ่มอีก2คน แต่ทุกคนก็เชื่อความสัมพันธ์กันได้หนิ...การเข้าค่ายรด.เริ่มขึ้นอีกครั้งเป็นด่านทดสอบจิตใจแบบหินสุดๆเลยก็ว่าได้ แต่มันก็ไม่ใช่ปัญหา ทุกคนได้รู้นิสัยของกันและกันมากขึ้น
-ปีที่สามก็ได้เริ่มขึ้นถือว่าเป็นปีสุดท้าย ความแสบก็ได้เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว แต่ที่ไหนได้เรามีชายวัยเก๋าเป็นคนควบคุมเราทั้งหมดเลย แถมยังอยู่มัดอีกต่างหาก แต่ถ้าคิดคิดดูแล้วถือว่าเป็นหัวหน้าแก็งของเราเลยก็ว่าได้ ถึงตอนนี้ทุกคนต่างรู้จุดหมายปลายทางของตนเองแต่ชายหนวดคนนั้นก็ช่วยอะไรเราไม่ได้นอกจาก...คำสั่งสอนและการอบรมจากท่าน โค้งสุดท้ายแล้วนะ..ทุกคนเกือบได้ที่เรียนกันหมด ตอนแรกสีหน้าชายหนวดนั้นจากเคร่งเครียดก็ได้เปลี่ยนเป็นความแจ่มใส กว่า40ชีวิตมีความเข้าใจซึ่งกันและกัน สนุกๆด้วยกัน เศร้าๆด้วยกัน การเข้ารด.ในปีนี้ทุกคนคิดว่าเข้าค่ายลูกเสือซะอีก จนกระทั่งวันสุดท้ายได้มาถึง..ที่เราได้เรียนด้วยกันและอำลาจากกันมันเหมือนเป็นวันที่มีแต่คำว่า “มิตรภาพ” จากเพื่อน ชายหนวดซึ่งพาพวกเราถึงฟากฝั่ง...ก็ได้แต่ยิ้มและรอคอยส่งรุ่นต่อไปให้ถึงฝั่งเช่นกัน งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกราเป็นปกติ ทุกคนกลับบ้านกันหมดคงเหลือไว้แต่พี่ดอมินิกกับพ่อบอสโก เพื่อรอคอยการกลับมาของลูกๆชาวสารสิทธิ์พิทยาลัยทุกคน.........
**เพื่อนๆครับโอกาสย่อมมีเสมอ แต่ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่เราจะได้แก้ตัว ผมอยากให้เพื่อนทุกคนตั้งใจทำค่ายอาสาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ รักเพื่อนให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วเราจะได้ไม่มาเสียใจในภายหลัง หวังว่าเพื่อนๆทุกคนคงจะเก็บความทรงจำดีๆ.......เช่นนี้ตลอดไป ขอบคุณครับ
(ปธค.วัชระ ละอออ่อน)

ยังรัก,คนไม่มีเวลา

BEFORE VARENTINE,2012,KNOWING

คนที่ยอมคบกับคนไม่น่าคบ คนนั้นเป็นคนที่น่าคบที่สุด,
เป็นอะไร ก็ไม่สู้ เป็น "กู" เอง